uzaklardaki üzerine çok kafa yorup üzülüp kırılıp üzerine de kendin için en değerli kitabını verdikten beş gün sonra, kızgınlıkla hareket edip bir tanışma teklifini de kabul edip, çocuğun hiçbir suçu yokken tersleyip, arkadaşının sazlı sözlü doğumgüne gidip, orada tam eğlenmeye başlayacakken bir kayıp haberi alıp, aklına bir kez daha; hayatın çok kısa olduğu gelip, yine uzaklardakine hasret duyup, burnunun direğinin sızlamasıyla telefondan uzaklaşarak kendini korumanla buluverirsin. hayat işte aynen böyle bir tarajedi....son bir haftanı soluksuz bir cümlede bir çırpıda yazacak kadar kısa ya da bir duyguyuyu bir paragrafla anlatacak kadar güzel olabilir....hayat işte bu, ne olacağı belli değil... ama bu kadardır.. hayat kısadır yahu... kısa... hayat gerçekten çok kısa.... keşke bunu bir kayıp haberi almadan da idrak edip öyle yasasak ya...